ตอนเรียน ใน 20 ชีวิต เมื่อปี 19-20
เพื่อนบางคนใกล้เกษียณ บางคนเป็นนายหัวจากทางใต้ บางคนป็นพ่อเลี้ยงฐานะดีจากเมืองเหนือ บางคนเป็นคุณหนู
หลายคนเป็นครูมาหลายปีแล้ว มีเงินเดือนเหลือกินเหลือใช้ (มีเหลือ เป็นกินให้หมด มีเหลือ เป็นใช้ให้หมด)
และยังไม่ได้ทำงาน 4 คน

คนที่พอมี ก็จะดูแลคนที่ขาด คนที่ขาด คอยดูแลคนที่มีเงินเดือน ว่าจะมีเงินกลับไปรับเงินเดือนตอนสิ้นเดือนหรือเปล่า
(สาเหตุมาจากเหลือกิน เหลือใช้ นั่นหละ) ถ้าไม่มีเงินค่ารถไปรับเงินเดือน จะเดือดร้อนหลายคน
เย็นวันศุกร์ คนที่ไม่มีเงินเดือนต้องรีดเงินในกระเป๋าที่มีอยู่ ให้เพื่อนกลับไปรับเงินเดือน มีเท่าไรให้หมดเลย
เพราะเหลือเฝ้าหอกัน 4 คน ต่างคนก็หวังว่าต้องมีใครมีเงินติดก้นกระเป๋าไว้บ้างละ
ตกตอนเย็นไม่เป็นไปตามคาด ทุกคนไม่มีเงินติดกระเป๋าเลย ต้องกลับไปกวาดเหรียญเล็กๆ น้อยๆ (ลูกสตังค์) ในห้อง
มารวมกันเป็นมื้อเย็นวันศุกร์

วันเสาร์ ตื่นให้สายที่สุด อย่าเดิน และไม่ต้องเดินไปที่ห้องเพื่อน เพราะมันก็ไม่มีอะไรจะใส่ท้องเหมือนกัน
ต้องหยุดเดิน เพราะเดินไป เดินมา จะเสียพลังงาน ทำให้หิว

มื้อกลางวัน จะทำยังไง?
กล้องไง ..... จำนำกล้อง (ทุกคนมีกล้องสำหรับเรียนถ่ายภาพ) ยังไงๆ ก็ต้องขอให้รอดถึงเย็นวันอาทิตย์ไว้ก่อน
ตกลงกันว่า จำนำแค่กล้องเดียว จำนำถูกๆ เอาแค่ค่าอาหาร 5 มื้อ 4 คน เพื่อให้รอดถึงคืนวันอาทิตย์ พี่ๆ ก็จะกลับมาพร้อมกับเงินเดือน

จับไม้สั้นไม้ยาว ได้กล้องที่จะไปจำนำแล้ว หัวหน้าทีมสั่ง "แต่งหล่อ" ไปจำนำกล้อง พอได้ตังค์ก็จะฉลองความหิว ที่ร้านหรู ตลาดประตูน้ำกันเลย
ตั้งแถวเดินไปท่าเรือข้ามฟาก (ค่าโดยสารคนละ 50 สตางค์) พี่ที่พายเรือสนิทกันดี ขอติดค่าเรือไว้ก่อน เดี๋ยวขากลับ มีติ๊ป

พอขึ้นจากเรือ ทุกคนชะงัก ตะลึง และแปลกใจ

พี่ของเราคนหนึ่ง ยืนสะพายกระเป๋า อยู่ที่ท่าเรือ
เกิดอะไรขึ้น.... พี่ยังไม่ได้กลับบ้านไปรับเงินเดือน??
เพิ่มตัวหาร จาก 4 ท้อง เป็น 5 ท้อง ค่าจำนำกล้องจะพอมั๊ยนี่!!!!
ทุกคนหน้าถอดสี รวมทั้งพี่ด้วย
หน้าพวกเราถอดสี เพราะมีตัวหารเพิ่ม
หน้าของพี่ถอดสี เพราะนึกว่ามีใครเป็นอะไร (อดข้าวจนเป็นลมชัก..)

พี่เห็นพวกเรามาเป็นกลุ่มก็ถามว่าจะไปไหนกัน
จะบอกพี่ว่าไงดี ถ้าบอกว่าจะเอากล้องไปจำนำ เอาตังค์มากินข้าว เดี๋ยวพี่เกิดเกรงใจ ไม่อยากเป็นตัวหาร กินไม่ลง ก็จะอดข้าวอีก
หรือถ้าไปกินกับพวกเรา ตังค์ที่จำนำกล้อง จะพอเลี้ยงไปถึงวันอาทิตย์หรือเปล่า?? โอยยย... หิวก็หิว เครียดก็เครียด จะบอกยังไงดี

เสียงเพื่อนจากท้ายแถวดังขึ้นมา "ไปกินข้าวครับพี่ พี่กินมาหรือยัง ไปกินด้วยกัน"
อ้าววว . ไม่ถาม ไม่ไถ่ ไอ้เพื่อนเจ้าของกล้องมันเลยรึ สรุปเอง ตั้งเอง ชงเอง เลย
ทุกสายตาจ้องไปที่ใบหน้าและริมฝีปากของพี่ ว่าจะหลุดคำใดออกมา "ดีเลย มื้อนี้พี่เลี้ยง"
โห... เป็นไปได้ยังไง "ไป ไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยคุยกัน"

กินไป คุยไป....... พี่เล่าให้ฟังว่า หลังจากรีดเงินในกระเป๋าของพวกเราไปหมดแล้ว พี่ๆ ก็ตกลงกันไว้ว่า เมื่อได้รับเงินเดือนแล้ว ให้รีบกลับมา 1 คน
ในเช้าวันเสาร์ เพื่อมาดูแลน้องๆ 4 ชีวิต " พี่เป็นโสด ไม่มีครอบครัว ( ที่จริงโสดหลายคน แต่ไม่ค่อยสด ) หลังจากรับเงินเดือนแล้ว ไม่ต้องทำรายงาน
หรือทำการบ้านต่อ สามารถกลับมากรุงเทพได้เลย จึงได้รับหน้าที่นี้" "และพี่จะดูแลเรื่องอาหารให้ จนกว่าพี่ๆ จะกลับมาจ่ายเงินคืนให้"

รอดแล้วพวกเรา....

เรื่องอดข้าวมื้อเช้า เรื่องจำนำกล้อง ตกลงกันว่าจะไม่บอกให้พี่ๆ รู้ เพราะครั้งต่อไปอาจจะเกรงใจ ไม่กล้ารีดเงินเราอีก

"พี่ว่าจะมาให้ทันมื้อเช้า แต่พลาดรถเที่ยวแรก เลยมาถึงเอาเที่ยง"
"ไม่เป็นไรครับพี่" ปากพูดอย่างหนักแน่น แต่มือลูบอยู่ที่กระเป๋าสะพายใส่กล้อง
พร้อมกับตบเบาๆ "โชคดีนะ ที่เราจะไม่ต้องพรากจากกัน"

แต่ทุกคนลืมไปว่า วันเสาร์ โรงรับจำนำปิด.......

.